خانه به خانه

 

خانه به خانه آیینه ها

ترامیپالند

دق  پشت زیبایی ات شده اند

حس میکنم آیینه بالای رف کم کم افسرده میشود

چارچوب دروازه خیال قامت ترا قاب میکند

چشم انداز پنجره منتظر نگاه تو میماند

مثل صبحهنگام که دیده براه آفتاب است

اگر دوباره نیایی

آخرآیینه میشکند

- دروازه بسته میشود

- منظره پنجره پژمرده میشود

وخانه پر از خالی.